صدای نفس نفس زدنم گواهی می داد

شاید این کوله بار من نیست

به جاده نگاه می کنم

در انتهای این خطوط موازی

در آن دور دست کسی است که برایم دست تکان می دهد

کسی که انتظارم را می کشد

این منم که سر به زیر دارم

 و ترانه ای بر لب

از جنگل های سبز احساس گذشتم

در راه صورت تمام گل ها را بوسیدم

حال گونه هایم پر از عطر خوش جوانیست

به زمین های خوش رنگ عاشقی رسیدم

و تا چرخی زدم تمام وجودم رنگ رنگ شد

هر بار که به آبادی می رسیدم

خوش نشینان شهر چیزی به بودنم می افزودند

و من همچنان سر به زیر داشتم

و ترانه می خواندم

تا اینکه به تو رسیدم

سرم را بالا کردم

در کنار راه

خارج از هر سبزی

در مجاورت بیابان

بی روح وغمگین

نشسته بودی

کسی کوله بارت را پاره کرده بود

تا مرا دیدی چشم در چشم هایم دوختی

وبا سکوتت فریاد کشیدی

" کمـــــــــــــــــــــکم کـــــــــــــــــــــــــــن"

 
با لبخندی همیشگی بارهایت را به دوش کشیدم

تا تو سبک شدی و در کنارم به راه افتادی

و من اندیشیدم که مسافر جاده ای

من همچنان سر به زیر بودم

و اختیار راه را به چشم هایت سپردم

اما تو مرا به کجا می بردی ؟ خودت هم نمی دانی

در راه می گفتم و می شنیدی

و می گفتی و می شنیدم

رنگین کمان عشقم در چشمت موج می زد

   و بوی خوش گل های بهاری ...

اما خدایا چرا دیگر از آبادی نشانی نیست ؟

من در این اندیشه بودم تا تو به سخن آمدی

که :

ایست اینجا پایان راه من است

تا سری چرخاندم بارهایت را جدا کردی

حتی نگذاشتی سیر نگاهت کنم

حتی راه راهم نشانم ندادی

این تمام همراهیت بود با من

گمشده در بیابان

از ترس رنگ باختم

گونه هایم خشکید

نه بیابان می دانم

نه راه جاده

...

حتی ستاره قطبی هم پیدا نیست ... !

بود.من در سکوت خودم را داشتم با تمام نداشته هایم وهمین

برای خوشبختی من کافی بود.اما امروز نگفتن و نهفتن تمام

زندگیم را پوشانده است و سایه شوم این سکوت تمام داشته

هایم را نیز گم میکند.من همچون تمام ما فراز و نشیب های

زیادی را راگذرانده ام.اما بزرگترین گناه من عشق بود درست

زمانی که هیچ احتیاجی به ان نداشتم وارد زندگیم شد و مسیر

زندگیم را تغییر داد تا اینجا من کوچکتر از ان بودم که متوجه

عمق این واژه بزرگ شوم من با همان کوچکی درون پا به عرصه

ای گسترده نهادم به امید بزرگ شدن... اما خود ناچیزم را هم از

دست دادم.دنیای ما دنیایی نیست که بتوان در ان به عشق

رسید مردم ما با اکراه عشق می بخشند.ان ها چنانچه چیزی

می بخشند توقع دارند چیزی دریافت کنند مردم در عشق هم

معامله می کنند و محاسبه!!! که مبادا بیش از انچه دریافت می

کنند ببخشند اما من به دنبال عشق بودم بدون انکه چیزی برای

بخشیدن داشته باشم من تنها به دنبال ارامش بودم غافل از

اینکه در رزمگاه زندگی قدم می زنم جایی که توان مقابله با هیچ

کس راندارم حتی با خودم تمام فرصت های من در اثبات عشق

تلف شد وگذشت و تمام زندگی من در انتظار زندگی میگذرد.

که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

من به اندازه جبران خیانت به تو شک خواهم کرد

من برای دل زخمیت نمک خواهم داشت

آنچنان منتظرم از سر شوق

که اگر زود بیایی دیر است

من آموختم  که عشق سرمایه عظیمی است که هر

کسی و هر دلی آن را ندارد !!!!!

اهل زمین نبود نمازش شكسته بود

برسنگ قبر من بنویسید شیشه بود

تنها از این نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاك بود

چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت عمری

برای هر تیشه و تبر دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید

كل عمر پشت دری كه باز نمی شد نشسته بود

دوستش دارم . پروانه ای که در اوج ، بدرودم گفت

و پرید . از آن روز پر هر پروانه را می زنم تا سیلی

بی وفایی به گوش کسی نزند.

این روزا دلم خیلی گرفته . دیگه انگار هیچی خوشحالم نمی کنه ... خسته شدم بخدا خسته

شدم .........به کی بگم دیگه بسمه .دیگه طاقت ندارم دیگه جایی واسه یه زخم جدید برام

نمونده ... بخدا داغونم داغون....................................

ما در لحظه افتادن یک برگ زرد متولد شدیم

و تولدمان را با شکستن چند شاخه گل یاس

جشن گرفتند

و تنها ما بودیم که به سوگ برگ ها نشستیم

و با تمام کوچکیمان گریستیم روزها گذشتند وثانیه ها

گم شدند

و ما فکر کردیم بزرگ شده ایم ویادمان رفت که نباید

برگهای زرد را لگد کرد

و فراموش کردیم که یاسها را نباید چید و .........

و ما ماندیم و یک بغل تنهایی

و ما ماندیم و یک سبد خاطرات سبز گذشته

و یک روز آرام و بی صدا .

گلدان های عاطفه مان ترک برداشت در به سوی

حقیقتی تلخ گشوده شد

و برگ زرد دیگری بر زمین افتاد .................